Pierwsza była myśl podbudowana ideą zebrania w jednym miejscu wszystkich ówczesnych ośrodków decyzyjnych. Myśl i idea legły u podstaw decyzji o budowie budynku, w którym znajdą siedziby wszystkie partie popierające powojenną rzeczywistość.
Myśl, idea i decyzje leżące u podstaw powstawania budynku zmieniały się wraz ze zmianą sytuacji politycznej. W 1948 roku zjednoczeniu uległy partie PPR i PPS, w wyniku czego powstała PZPR. W tym samym roku PSL zjednoczyło się ze Stronnictwem Ludowym tworząc ZSL, a dwa lata później, w wyniku przejścia większości działaczy ze Stronnictwa Pracy do Stronnictwa Demokratycznego, działalność SP została zawieszona i na placu boju pozostało SD. Tak więc, nim zakończono w 1952 roku budowę Domu Partii, z dotychczasowych sześciu ugrupowań chętnych do zamieszkania w budynku zostały już tylko trzy.
Gabinet Przewodniczącego Partii Bolesława Bieruta, zajmowany następnie przez kolejnych Pierwszych Sekretarzy KC PZPR - Edwarda Ochaba, Władysława Gomułkę oraz Edwarda Gierka, znajdował się na pierwszym piętrze, w łączniku od strony ul. Książęcej. Za czasów Gierka gabinet przebudowano na sale konferencyjne.
Sam Gierek przeniósł się w początku lat siedemdziesiątych na pierwsze piętro wschodniego skrzydła gmachu. W nowo urządzonych wnętrzach urzędowali po nim kolejni Pierwsi Sekretarze: Stanisław Kania, Wojciech Jaruzelski i Franciszek Rakowski.
Pomimo upływu czasu, do dziś jeszcze wiele elementów budynku daje wyobrażenie o standardzie pracy, jaki zapewnili sobie dawni partyjni notable.
Najważniejszy budynek PRL przez lata obrósł w liczne legendy - podobne legendom właściwym wszystkim obiektom, do których dostęp mieli przez lata tylko wybrani.